این روزها خیلی دلم هوایت را می کند . هوای چهره ی همیشه

متبسم ات را  ......

  اگر چه رفتنت

ناگهانی بود اما باور کن همیشه در خیالم و در خاطراتم زنده

هستی . نمی دانم این چه تقدیری بود .  آزرده ام که بی خبر

رفتی . اما با خیال اینکه به آرامش رسیده ای، آرامم . نمی دانی از اینکه

دیگر نمی بینمت و صدای دلنشین ات را نمی شنوم دلگیرم .

هنوز هم گاه و بی گاه خوابت را می بینم . مثل همان روزها ,

آرامی و صبور  همراه روزهای خوب زندگی ام ,

.دلتنگ نگاهت , صدایت و گرمی دستانت هستم .

کاش روز آخر در آغوشت می گرفتم . به خیال اینکه دوباره تو را

خواهم دید خود را از آغوش مهربانت محروم کردم . اما افسوس

آن آخرین دیدارمان بود و بعد ناگهان برای همیشه رفتی  فقط گاهی به رویاهایم پا می گذاری . مثل

همیشه آرام و با لبخندی گرم و نگاهی غمگین اما پر از مهربانی .....